Eli

Ik maakte zijn geboortekaartje en ik zag zijn supergekke mama en papa al twee keer voorbij mijn lens paraderen. Maar een ontmoeting met dit heerlijk vrolijk ventje, dat was er tot nu toe nog niet van gekomen. Toch had ik nog vóór de shoot goed en wel was ingepland al een voorgevoel dat we dikke vriendjes zouden worden.

Het gebeurt wel eens dat kleine kindjes nogal onder de indruk zijn wanneer ik mijn camera bovenhaal. Lang duurt dat meestal niet. Hoogstens vijf minuutjes en ze zijn weer helemaal zichzelf. Boze blikken, of hier en daar eens een traantje, ik fotografeer dat graag. Omdat het zo mooi en oprecht is.

Mijn nieuwe vriend had helemaal geen vijf minuten nodig om te bekomen. Niet van mij en al zeker niet van mijn fototoestel. Eli had naast zijn ouders en wat speelgoed ook zijn glimlach meegebracht want anderhalf uur lang deed het kind niets anders dan lachen, lachen en lachen. We hebben dan maar afgesproken dat we ’t volgend jaar nog eens overdoen 😉

Geen reacties
Voeg een reactie toe...

Je email-adres wordt nooit getoond of gedeeld. Verplichte velden zijn gemarkeerd *

Menu